کلام بزرگان در اصل دوم

1. حضرت آیت‌اللّه بهجت ره:

اگر مخاطبه نفسی قرآن کریم باور انسان شد، آنگاه خواهد دید که راه مجاهده همین جاست و با این نگاه انسان دائماً از محضر قرآن کریم، دستور بعد از دستور دریافت می‌کند و برای او جذب بعد از جذب اتفاق می‌افتد. ^[1]

2. حضرت آیت‌اللّه بهجت ره:

توسل به قرآن و حمل و فهم و قرائت آن، برای نجات عموم مردم – چه رسد به خواصّ – مفید است! ^[2]

3. حضرت آیت‌اللّه بهجت ره:

جای تعجب است که به شخصیت‌ها و سخنان آنها اهمیت داده می‌شود و سخنرانی‌هایشان ضبط می‌شود، اما قرآن که در دست ما است، این طور نزد ما ارزش ندارد! همه می‌دانیم که دربارۀ قرآن، مقصّریم.^[3]

4. حضرت آیت‌اللّه بهجت ره:

خوشا به‌حال کسانی‌که این مطالب (و قرائت قرآن) را، همین تلفظ نباشد [بلکه آن‌را] بفهمند. کسی گفته بود [که] من، سورۀ یس را که می‌خوانم، از روی شوق و ذوق، حس می‌کنم که دارم قند می‌خورم. بهار قرآن است. [می‌گفت] دارم قند می‌خورم و لذا خیلی از مرد و زن [هایی] که مقدس هستند، دیگر «یس» را حفظ هستند [و] آن‌را ترک نمی‌کنند. خدا توفیق دهد که قدردان باشیم.^[4]

5. حضرت آیت‌اللّه سعادت پرور ره:

نظر و نگریستن در قرآن به حساب این که کلام الهی است، به خودی خود عبادت است و این، گام اوّل برای هر خواننده می‌باشد تا بدین وسیله به راهنمایی‌های آن توجّه کند. تفکّر در آیات قرآن، بشر را از عالم طبیعت تجافی داده و خدا و دار آخرت را تمام مقصد او قرار می‌دهد. قرآن کلامی نیست که با یک بار خواندن، حقایق آن آشکار و احکام آن روشن گردد، بلکه تدبّر در آن است که انسان را به حقایق و احکام و معارف آن راهنما می‌گردد.^[5]

6. مقام معظم رهبری حفظه الله:

خب این سخن گفتن خدا است دیگر؛ وقتی قرآن می‌خوانیم، خدا دارد با ما حرف می‌زند. این حرف زدن هم فقط مربوط به گذشته و قضایا یا قصص قرآنی نیست. مربوط به همین وضع فعلی ما است، که با آن زبان دارد بیان می‌شود. برای این است که ما راه خودمان را پیدا کنیم و پای صحبت خدا بنشینیم. و این نعمت بزرگی است که خدای متعال به ما داده. یک نعمت این است که هر وقت می‌خواهیم، می‌توانیم با خدا حرف بزنیم، بِغَیرِ شَفیع که در دعای شریف ابی‌حمزه هست. هر وقتی که اراده کنیم، می‌توانیم با خدای متعال حرف بزنیم؛ این دعا است. و هر وقت [هم] اراده کنیم، می‌توانیم پای صحبت خدا بنشینیم. تعیین وقت با شما است؛ تعیین وقت را در واقع شما دارید می‌کنید تا پای صحبت خدا بنشینید و استفاده کنید؛ با این چشم به تلاوت قرآن نگاه کنیم؛ قرآن را با این نگاه ببینیم.^[6]

7. سید بن طاووس ره:

اعلم أنَّ المراد من قرائتک القرآن، أن تستحضر فی عقلک و قلبک أنَّ اللَّه جلَ جلاله یقرء علیک کلامه بلسانک، فتستمع مقدّس کلامه، و تعترف بقدر إنعامه، و تستفهم المراد من آدابه، و مواعظه و أحکامه.^[7]

مراد از قرائت قرآن، آن است که با عقل و قلب خود توجه داشته باشی که خداوند -جلّ جلاله- حاضر است و سخن خود را با زبان تو بر تو می‌خواند، پس تو به کلام مقدّس او گوش فرا می‌دهی و به اندازه‌ی بخشش او بدان اعتراف می‌کنی و از خداوند می‌خواهی که مراد خود از آداب، پندها و احکام یادشده در قرآن را به تو بفهماند.

8. حضرت آیت‌اللّه جوادی آملی:

اگر اهمیت و فضیلت تلاوت قرآن برای ما روشن شود و بدانیم که قرآن تکلم و سخن گفتن خداوند با ما است و با طهارت باطن و اُنس با قرآن لذت تلاوت را بچشیم، هیچ گاه حاضر نمی‌شویم بین خود و قرآن فاصله بیندازیم و هرگز از فیض عظیم آن، حداقل با تلاوت پنجاه آیه در شبانه‌روز، محروم نمی‌گردیم. ^[8]

9. استاد عابدینی حفظه الله:

قرآن یک موجود زنده است و با شعوری است که با مخاطب خویش ارتباط برقرار می‌کند. شاید باور این مسأله برای ما کمی سخت باشد، اما همین قرآنی که در محضر او قرار داریم و آن را بدست می‌گیریم و تلاوت می‌کنیم، موجودی حیّ و زنده است که با کسانی که همدم او هستند، حشر و نشر دارد و رفیق می‌شود. با این نگاه، کلمات و الفاظ عربی که ما به صورت مکتوب مشاهده می‌کنیم، به منزله بدن برای آن حقیقت زنده است و آن حقیقت است که این کلمات و جملات را زنده نگه داشته است. ^[9]

[1]. آداب انس با قرآن کریم: ص212

[2]. در محضر بهجت:ج۲، ص۱۵۰

[3] در محضر بهجت: ج۲، ص۲۸۲

[4] کلیپ تصویری

[5]. دفتر حفظ و نشر آثار آیت‌اللّه سعادت پرور ره

[6]. بیانات ۱۴۰۱/۱/۱۴

[7]. اقبال الاعمال: ج۱، ص۲۳۲ و ۲۳۳

[8]. کتاب قرآن در قرآن

[9] برگرفته از کتاب آداب انس با قرآن کریم استاد عابدینی