روایات راهگشای اصل هشتم

1. تزعم أَنَّكَ‌ جِرْمٌ‌ صَغِيرٌ وَ فِيكَ انْطَوَى الْعَالَمُ الْأَكْبَرُ.[1]

شما فکر می‌کنید یک موجود کوچک هستید، در حالی که کل جهان در درونتان احاطه شده است.

2.رَجُلٌ قَرَأَ الْقُرْآنَ فَوَضَعَ دَوَاءَ الْقُرْآنِ عَلَى دَاءِ قَلْبِهِ فَأَسْهَرَ بِهِ لَيْلَهُ وَ أَظْمَأَ بِهِ نَهَارَهُ وَ قَامَ بِهِ فِي مَسَاجِدِهِ وَ تَجَافَى بِهِ عَنْ فِرَاشِهِ فَبِأُولَئِكَ يَدْفَعُ اللَّهُ الْعَزِيزُ الْجَبَّارُ الْبَلَاءَ.[2]

كسى كه قرآن می‌خواند و دارو و مرهم قرآن را بر روى درد دل خويش مى‌نهد. شبش را با آن به بيدارى مى‌گذراند و روزش را با آن به تشنگى سپرى مى‌كند. [آن را] در مسجدهايشان به پا مى‌دارند و زير بُرنُس‌هاى خود مى‌خوانندش. اينانند كه خداوند به بركت وجودشان، بلا را مى‌گرداند و دشمنان را از ميان مى‌برد و باران آسمان را فرو مى‌فرستد؛ به خدا سوگند كه اين قاريان از كبريت احمر كمياب‌ترند.

3. عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سُلَيْمَانَ قَالَ: سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع) عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ «وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا» قَالَ، قَالَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ بَيِّنْهُ تِبْيَاناً وَ لَا تَهُذَّهُ هَذَّ الشِّعْرِ وَ لَا تَنْثُرْهُ نَثْرَ الرَّمْلِ وَ لَكِنْ أَفْزِعُوا قُلُوبَكُمُ الْقَاسِيَةَ وَ لَا يَكُنْ هَمُّ أَحَدِكُمْ آخِرَ السُّورَةِ.[3]

امام على (ع) درباره آيه «وَ رَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِيلًا» فرمود: قرآن را روشن و واضح بخوان و مانند شعر به شتاب و بريده مخوان و چون ريگ پراكنده اش مساز. بلكه دل‌هاى سخت خود را [به وسيله آن] به بيم و هراس افكنيد و تمام سعى شما اين نباشد كه سوره را به پايان رسانيد.

4. قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص‌: {القرآن} لَهُ ظَهْرٌ وَ بَطْنٌ فَظَاهِرُهُ حُكْمٌ وَ بَاطِنُهُ عِلْمٌ ظَاهِرُهُ أَنِيقٌ وَ بَاطِنُهُ عَمِيقٌ لَهُ نُجُومٌ وَ عَلَى نُجُومِهِ نُجُومٌ.[4]

پیامبر اکرم (ص) فرمود: {قرآن} ظاهرش حكم و دستور است و باطنش علم و دانش، ظاهرش جلوه و زيبائى دارد و باطنى ژرف و عميق است. ستارگانى دارد و ستارگانش هم ستارگانى دارد.

[1] . دیوان أمیر المؤمنین (ع)

[2] . الکافی: ج2، ص627

[3] . الکافی: ج2، ص614

[4] . الکافی: ج2، ص599