توضیح و تشریح اصل نهم
1. ارتباط و اتصال با حقیقت قرآن، قرار گرفتن در مغناطیس ملکوتی کلام خدا و تابیدن نور قرآن، به قلب و جان انسان است و اگر این رابطه، عمیق شود و استمرار پیدا کند، ناخودآگاه انسان را با حقیقت نوری کلام الله مجید، همجنس و همسنخ میکند؛ یعنی تدریجاً، ولی قطعاً انسان را نجات داده و ملکوتی مینماید.
2. تعمیق رابطه با کلام الله مجید، یعنی ایجاد رابطهٔ رفاقتی با قرآن؛ که آن نیز با دوست داشتن و محبت ورزیدن به قرآن و آیاتش حاصل میشود. هرچه محبّت انسان به حضرت قرآن بیشتر شود، تأثیرپذیری او از این حقیقت نوری، بیشتر میشود.
3. استمرار ارتباط با قرآن به دو چیز است: یکی ادامه دادن رفاقت، ترک نکردن ارتباط با قرآن و تلاوت منظم آیات آن و دیگری به صداقت در رفاقت، مراقبت از سخنان او و عمل کردن مطابق میل و دستور قرآن کریم. باور داشته باش که قرآن، بهترین رفیق تو است.
4. این اصل مربوط به این است که در آینه صاف قرآن، که تو رفیقش شدهای، خودت را ببینی تا او تو را به خودت نشان دهد. اصلا قرآن مراتب مختلف حقیقت وجودی توست.
یعنی، عیبها و نقصهایت را در کلامش، ببینی و آنها را اصلاح و برطرف کنی؛ خوبیها و محاسن خویش را باور کنی و خدا را به خاطر آنها شکر نمایی؛ موقعیت خویش را در عالم وجود پیدا کنی و متناسب با آن، بهسوی خدا حرکت نمایی. اینها همه، فقط با ارتباط عملی، صادقانه و مستمر با قرآن عزیز میسر میشود.
5. در دعاها اصرار کنید، دائم درحال در زدن باشید؛ اهلبیت (ع) میفرمایند: اگر اینطور به سمت ما آمدی و در خانهی ما را زدی و ما جواب ندادیم برو و برنگرد، درحالیکه چنین اتّفاقی هیچوقت نمیافتد! تو با یک تهدید کوچک، رفتی و با یک تطمیع ما را فراموش کردی، در خود مرور کنیم که ما چه وقت رفتیم اینطوری و در به روی ما باز نشد؟ اگر دائماً در را کوبیدیم و زود خسته نشدیم و استقامت ورزیدیم و با یک تهدید و تطمیع این طرف و آن طرف نیفتادیم، خوب است، یعنی انسان با طمعهای نفسانی، با تهدید اجتماعی، از وظیفه دست نکشد. (لو نحرتنی ما برحت من بابک)
6. اگر کسی گفت خدا و ایستادگی کرد، ملائکه بر او نازل میشوند. آیات متفاوتی در همین زمینه است که ما باید صبور باشیم و استقامت بورزیم.
حواستان باشد به اینکه خیلی سرمایههای عظیمی داریم. با همین استقامت ورزی نسبت به این انواری که با خواندن قرآن و ادعیه پیدا کردهایم، از ملائکهها هم میتوانیم بالاتر بزنیم؛ امّا اگر صبور نباشیم، استقامت نکنیم و نسبت به اخلاق و ابتدائیات استقامت نداشته اشیم و دوباره بداخلاقی کردیم یا کمحوصلگی در خواندن نماز شب کردیم یا کم توجّهی به قرآن انجام دادیم، یواشیواش تمام انوار را نابود میکنیم. اگر اینها را داشته باشیم، از ملائکه بالاتر میرویم. زمین و زمان مطیع ما میشود، حتّی بزرگان فرموده اند: انسان به جایی میرسد که شیطان هم مرید او میشود.
پاسخ