شواهد روایی اصل دهم

1.قال علی (ع): ذَلِكَ الْقُرْآنُ فَاسْتَنْطِقُوه.^[1]

امیرالمؤمنین علیه‌السلام می‌فرمایند: این قرآن را به نطق آورید.

2.اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِكِتَابِكَ الْمُنْزَلِ وَ مَا فِيهِ وَ فِيهِ اسْمُكَ الْأَعْظَمُ الْأَكْبَرُ وَ أَسْمَاؤُكَ الْحُسْنَى وَ مَا يُخَافُ وَ يُرْجَى أَنْ تَجْعَلَنِي مِنْ عُتَقَائِكَ مِنَ النَّار.[2]

خداى از تو درخواست می‌کنم به حق كتاب نازل شده‌ ات، و آنچه در آن است، و در آن است نام اعظم بزرگترت، و نام‌های نيكوترت‌ و آنچه بيم ‌انگيز است و اميدبخش، اينكه مرا از آزادشدگان از آتش دوزخ قرار دهى.

3. قَالَ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ ع لَوْ مَاتَ مَنْ بَيْنَ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ لَمَا اسْتَوْحَشْتُ بَعْدَ أَنْ يَكُونَ الْقُرْآنُ مَعِي‌.[3]

اگر همه مردم از مشرق تا مغرب بمیرند تا زمانی که قرآن با من باشد، از تنهائى نمی‌ترسم.

[1]. نهج البلاغه: خطبه 158

[2] . الکافی: ج2، ص629

[3] . الکافی: ج2، ص602