توضیح و تشریح اصل هفتم

  1. در موقع تلاوت یک آیه یاد داشته باش که قرآن حرف تکراری نمی‌زند؛ قفل‌ها را از قلب خودت کاملا باز کن. تا مطالب جدیدی بیابی!
  2. اگر تکرار میبینی مطلبی جدید دارد مثل چشمه …
  3. اگر گمان کنی چیزی را می‌دانی، چیز جدید یاد نمی‌گیری و از پیام آیه محروم خواهی شد. قرآن، در هر بار که به محضرش مشرّف می‌شوی، نو به نو برایت جلوه‌گری می‌کند و نوری از حقایق خود را به قلب تو می‌تاباند. اگر تو گمان داشته باشی که این حقیقت را بلدی و خوب می‌دانی، هرگز آن را نخواهی فهمید و در جهل و تاریکی خود باقی خواهی ماند.
  4. جهل مرکب این است که چیزی را ندانی ولی باور داشته باشی که به آن آگاهی داری. با این باور هرگز از نور قرآن بهره‌مند نخواهی شد.
  5. العلم هو الحجاب الاکبر؛ اگر به چیزی که می‌دانی توجه کنی و حواست به علم پیشین خودت باشد، از علم جدید و نور تازه‌ای که بر تو می‌تابد، غافل می‌شوی. دانسته‌های قبلی مانع دریافت‌های جدید می‌شود. هرچه می‌دانی و هر حالتی که در ملاقات‌های قبلی با حضرت قرآن داشته‌ای را فراموش کن و با ذهنی خالی و قلبی صاف به محضرش برو و ببین به تو چه می‌گوید.
  6. بعضی‌ وقت‌ها که به دنبال امور نظری میرویم و این مفاهیم را می‌خوانیم، راه ما را دورتر می‌کند. لذا در اوایل بعضی‌ها باید مباحث ذهنی را کنار بگذارند. مثلاً کتاب «سرّالصلوة» حضرت امام (ره) خیلی خوب است. بعضی‌‌ها با خواندنش خیلی سریع با نماز ارتباط برقرار می‌کنند و بعضی‌ها خیلی دور می‌افتند. توصیه اولیه به هر دوی ایشان آن است که بروند در قرآن تفکر کنند. یک هفته بعد مراجعه می‌کند و می‌گوید این تفسیر و آن تفسیر را دیدم. در حالی که توصیه این بود که بروید تفسیر نفستان را ببینید، فهمتان را ببینید، تفکر در قرآن کنید نه اینکه تفاسیر را ببینید. آنها شما را در ابتدا دور می‌کنند. شما آن استعداد بالقوه‌ای که خداوند داده است به کار بگیرید. بعد در یک مرحله خودش را نشان می‌دهد و سپس عالم راهنمای شما می‌گوید که این را بخوان و آن را نخوان.

مقالات مرتبط

راهکار عملی اصل هفتم

1. هر چه دانسته ای و فهمیدی را کنار بگذار و مانند طفل دبستانی که هیچ نمی داند و تازه میخواهد چیزی یاد بگیرد، در محضر استاد (حضرت قرآن) زانوی ادب بزن و آماده دریافت آیات قرآن باش.
2. قبل از تلاوت آیه، به قرآن و با خودت بگو من هیچ چیز نمی دانم

راهکار عملی اصل چهارم

این اصل از روش به خود گرفتن آیات، مربوط به آیۀ خاصی از قرآن نیست و حالت کلی مخاطب کلام الهی را بیان می کند، که باید پیراستگی و طهارت ظاهری و باطنی داشته باشد تا بتواند با ملکوت قرآن، که تماماً نور است، مرتبط شود. لذا باید هر وقت که به محضر قرآن عزیز مشرف می شویم، طهارت داشته باشیم و با جسمی پاک، آیاتش را تلاوت نماییم

توضیح و تشریح اصل دهم

1. کسی که محبوبی را دوست دارد، به همه چیز محبوبش عشق می ورزد؛ کلامش، نامه اش و نشانه هایش. قرآن، کلام خداست. قرآن، نامه خداست. قرآن، نشانه خداست. «و الذین ءامنوا أشد حبا لله»؛ اگر عاشق خدایی لاجرم محبتت نسبت به قرآن روزافزون است.
2. وقتی با قرآن رفاقت و عاشقی پیشه کنی، همیشه همراهش خواهی بود.

توضیح و تشریح اصل دوم

1. در وقت تلاوت آیات نورانی قرآن، درست است که تو قاری گفت وگوی او با پیامبر (ص) هستی ولی مخاطب تمام این کلمات، خود تویی.
2. وقتی کسی با تو سخن می گوید، ولی تو منظورش را نمی فهمی، چه می کنی؟ آیا رهایش می کنی و به سادگی از کنار او و سخنانش رد می شوی؟!

پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

رفتن به نوار ابزار