شواهد قرآنی اصل سوم
1. إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ یَهْدی لِلَّتي هِیَ أَقْوَم.[1]
قطعاً این قرآن به پایدارترین و استوارترین طریقه و آیین هدایت میکند.
هدایت گری قرآن در احکامش عمومیت دارد و به این شکل است که هرآنچه در زندگی موجب نزدیکی به خدا میشود را بیان میفرماید. اگر باور داری که او، تو را هدایت میکند، باید به او اعتماد کنی و امر و نهیاش را بپذیری. بدان که اگر در پذیرفتن هدایت او، پایداری کنی، قطعاً به استوارترین روشی که تو را به مقصد نهایی میرساند، راه یافتهای. هدایتش را دریاب و وقتی دستورات روشن و اشارات واضح او را دیدی، بدون چون و چرا به آن عمل کن!
2. ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فیهِ هُدیً لِلْمُتَّقين.[2]
این کتاب، که هیچ شک و تردیدی در آن راه ندارد، هدایت است برای پرهیزکاران.
حضرت قرآن، آنقدر مظهر هدایت الهی است، که هُدی نام گرفته است. یعنی هدایت محض است. گاهی هدایتگریهایش در امر و نهیها و موعظههایش آشکار است؛ گاهی در لابلای داستانها و نقل سرگذشت پیشینیان پیدا میشود؛ و گاهی در تمثیلات و یا برشمردن آیات عالم هستی، پنهان است. اگر اهل تقوا، رعایت و مراقبت از خدا باشی و دانستههایت را عمل کنی، از داستانها، تمثیلات، آیات خلقت و هرآنچه او بیان میفرماید، هدایت میشوی؛ یعنی قرآن راه را از چاه به تو مینماید؛ حتی اگر دربارهٔ اسماء و اوصاف خدا، با تو سخن میگوید. یا عالم را به تو میشناساند. به محضرش که رسیدی، مخاطب او باش و نور هدایتش را ببین؛ قطعاً جانت روشن میشود و هدایت میشوی.
3. یا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَتْکُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِی الصُّدُورِ وَ هُدیً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنين.[3]
ای مردم؛ به یقین برای شما پند و اندرزی از جانب پروردگارتان آمده که برای آنچه در سینههاست، شفاست و برای مؤمنان، هدایت و رحمت است.
قرآن عزیز، برای تکتک انسانها در طول تمام تاریخ نازل شده است. همه را با زبان اندرز، هدایت میکند و درد دلها را شفا میبخشد و برای اهل ایمان، هدایت و رحمتی خاص دارد. اگر اهل ایمان هستی، به هدایت خاصۀ قرآنی راه داری و از مهر و رحمت ویژهٔ او بهره میبری. اگر موعظهاش را بپذیری، درونت از مریضیِ نفهمیدن، شفا مییابد و آمادۀ هدایت خاص او میشوی. پس حالا به کلامش دل بده؛ و تکتک آیاتش را به جان بخر؛ تا هدایت درونی قرآن را ببینی و در جان تو اعجاز کند!
4. … قُلْ هُوَ لِلَّذِينَ آمَنُوا هُدًی وَشِفَاءٌ وَالَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ فِی آذَانِهِمْ وَقْرٌ وَهُوَ عَلَیْهِمْ عَمًی أُولَئِکَ یُنَادَوْنَ مِن مَّکَانٍ بَعِیدٍ.[4]
ﺑﮕﻮ: ﺍﻳﻦ ﻛﺘﺎﺏ ﺑﺮﺍی ﻛﺴﺎنی ﻛﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻩﺍﻧﺪ، ﺳﺮﺍﺳﺮ ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﻭ ﻛﺴﺎنی ﻛﻪ ﺍﻳﻤﺎﻥ نمیآورند ﺩﺭ ﮔﻮﺷﺸﺎﻥ سنگینی ﺍﺳﺖ ﻭ ﺁﻥ، ﺑﺮ ﺁﻧﺎﻥ ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻭ ﻧﺎﻣﻔﻬﻮم ﺍﺳت؛ ﺍﻳﻨﺎﻧﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺟﺎیی ﺩﻭﺭ ﻧﺪﺍﻳﺸﺎﻥ ﻣﻰﺩﻫﻨﺪ.
حضرت قرآن، میفرماید: تو اگر از اهل ایمان هستی، به راهنمایی من گوش کن تا هم راه درست را نشانت بدهم که بپیمایی و هم از مریضیها شفا پیدا کنی. حال آنکه غیر اهل ایمان، گوششان به هدایتگری قرآن بدهکار نیست و اصلاً کورند و هدایتش را نمیبینند؛ آنها دورند و صدای هدایت قرآن را از دوردستها میشنوند و برایشان نامفهوم است. لذا قرآن، از آنان، دردی را دوا نمیکند.
[1] . سوره مبارکه إسراء: آیه ۹
[2] . سوره مبارکه بقره: آیه ۲
[3] . سوره مبارکه یونس: آیه ۵۷
[4] . سوره مبارکه فصلت: آیه۴۴
پاسخ