راهکار عملی اصل دوم

1. حواست از او به جای دیگر پرت نشود.

کلامش را خوب گوش کن و تمام توجهت به او باشد. وقتی کسی با تو سخن می‌گوید، چگونه رفتار خواهی کرد؟! از او رو بر نمی‌گردانی، کلامش را گوش می‌دهی، هر از گاهی سری تکان می‌دهی، در کلامش تأمل می‌کنی و .. این رفتار را در موقع قرائت آیات الهی و سخن گفتن قرآن با خویش هم، پیاده کن! قرآن شخصی زنده‌ای است که به صورت زنده با تو سخن می‌گوید؛ روزنامه نیست که مرده باشد و کلامش هم بی‌جان باشد.

2. از او بخواه که با تو سخن بگوید. سوال بپرس تا جوابت را بدهد.

شنیده‌ای که مستمع، صاحب‌سخن را بر سر ذوق آورد؟! کیفیت گوش دادن تو به کلام قرآن، بهره‌ات را از کلام او زیاد خواهد کرد. بدان که اگر تو مستمع خوبی برای قرآن باشی، بیشتر با تو سخن خواهد گفت. جوری کلامش را بشنو -و نه اینکه بخوان- تا بیشتر برایت حرف بزند. مبادا طوری رفتار کنی که سخنش را قطع کند و دیگر مورد توجهش نباشی! قرآن، شخص زنده ای است که با تو صحبت می‌کند.

3. وقتی به تو حرفی می‌زند، جوابش را بده و بی‌پاسخش نگذار!

وقتی کسی با تو سخن می‌گوید و دستوری می‌دهد که کاری انجام دهی و یا ابراز انزجار از کاری می‌کند، ادب این است که امرش را همانجا پاسخ گویی و از ابراز کراهت او، متأثر شوی و این تأثیر گرفتنت را نشان دهی؛ شاید همان لحظه کاری نکنی، ولی حالت که تغییر کند، با گوینده همراه شده‌ای و او سخنش را ادامه می‌دهد؛ وگرنه حرفش را قطع می‌کند و دیگر چیزی از کلامش را نمی‌فهمی! حضرت قرآن، تو را مخاطب قرار داده است.