قرآن کریم موجودی زنده است که به محضرش شرفیاب میشوی.
موجود زنده درک دارد، اثر دارد، احساسات دارد. قرآن هم حقیقتی زنده است که میبیند، میشنود، سخن میگوید، اثرگذار است و از مخاطبش ناراحت یا خوشحال میشود. پس، او را مرده، بدون درک و بیاحساس نشمار! بزرگش بدار و از مصاحبت با او و همکلام شدن با حضرتش لذت ببر…
بدان که قرآن نوشته نیست؛ شخصی زنده و نورانی است که توفیق درک حضورش را یافتهای…
قرآن یک حقیقت زنده است. در وقت تلاوت آیاتش، خودت را در محضر او ببین!!
خدای متعال، قرآن کریم را در جای جای آیاتش، به عنوان یک موجود زنده که آثار و افعالی دارد معرفی می کند و بسیاری از کارها را مستقیماً به شخص او نسبت می دهد، مثلاً:
1. اِنَّ هَذَا ٱلقُرءَانَ یَهدِی لِلَّتِي هِیَ أَقوَمُ.
…
1. قرآن حقیقتی زنده است. از مبدأ حی لا یموت برای حیات بخشیدن به ما با محتوایی سراسر حیات.
2. قرآن زنده است و همین حالا دارد نازل می شود. ریسمانی است از سوی خدای حی، برای رساندن ما به مبدأ حیات که الان آویخته است؛ سخن از گذشته نیست
قرآن یک حقیقت ملکوتی، نورانی و زنده است که وقتی مصحف شریف را می گشایی تا آیات الهی را تلاوت کنی، رو به سوی ملکوت عالم کرده ای و به محضرش راه یافته ای…
1. حواست از او به جای دیگر پرت نشود.
2. از او بخواه که با تو سخن بگوید. سوال بپرس تا جوابت را بدهد.
3. وقتی به تو حرفی می زند، جوابش را بده و بی پاسخش نگذار!
1. هر چه دانسته ای و فهمیدی را کنار بگذار و مانند طفل دبستانی که هیچ نمی داند و تازه میخواهد چیزی یاد بگیرد، در محضر استاد (حضرت قرآن) زانوی ادب بزن و آماده دریافت آیات قرآن باش.
2. قبل از تلاوت آیه، به قرآن و با خودت بگو من هیچ چیز نمی دانم
پاسخ