شواهد روایی اصل هشتم

1.أَنَّ مَوْلَانَا جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ الصَّادِقُ ع كَانَ يَتْلُو الْقُرْآنَ فِي صَلَاتِهِ فَغُشِيَ عَلَيْهِ فَلَمَّا أَفَاقَ سُئِلَ مَا الَّذِي أَوْجَبَ مَا انْتَهَتْ حَالُهُ إِلَيْهِ فَقَالَ مَا مَعْنَاهُ مَا زِلْتُ أُكَرِّرُ آيَاتِ الْقُرْآنِ حَتَّى بَلَغْتُ إِلَى حَالٍ كَأَنَّنِي سَمِعْتُهَا مُشَافَهَةً مِمَّنْ أَنْزَلَهَا.[1]

سرور ما جعفر بن محمّد الصّادق عليه السلام، در نماز خود قرآن تلاوت می‌کرد كه بيهوش شد و چون به هوش آمد، از ايشان پرسيده شد: چه چيز حال شما را چنين كرد؟ حضرت عليه السلام سخنى فرمود كه مفهومش چنين بود: همچنان آيات قرآن را تكرار می‌کردم كه به حالى رسيدم كه گويى به مكاشفه و بالعيان، آن را از زبان كسى می‌شنیدم كه نازلش كرده است، پس قدرت بشرى، توان تحمّل مكاشفه هيبت الهى را نيافت.

2. قال الباقر (ع): وَ لَوْ أنَّ الْآیهْ إِذَا نَزَلَتْ فِی قَوْمٍ ثُمَّ مَاتَ أُولَئِک الْقَوْمُ مَاتَتِ الْآیهْ لَمَا بَقِی مِنَ الْقُرْآنِ شَی‌ءٌ وَ لَکنَّ الْقُرْآنَ یجْرِی أوَّلُهْ عَلَی آخِرِهِ مَا دَامَتِ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ.[2]

 امام باقر (ع) در توصیف قرآن می‌فرماید: اگر بنا بود آیه‌ای که درباره قومی نازل شده، پس از مردن آن قوم بمیرد، از قرآن چیزی برجای نمی‌ماند، لیکن تا زمانی که آسمان‌ها و زمین باقی است، سراسر قرآن در جریان خواهد بود.

3. قال الصّادق (ع): إِنَّ الْقُرْآنَ حَیّ لَمْ یمُتْ وَ إِنَّهُ یجْرِی کَمَا یجْرِی اللَّیلُ وَ النَّهَارُ وَ کَمَا یَجْرِی الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ وَ یجْرِی عَلَی آخِرِنَا کمَا یَجْرِی عَلَی أَوَّلِنَا.[3]

امام صادق (ع) فرموده است: قرآن زنده‌ای است که هرگز نمی‌میرد و جاری است همان‌گونه که شب و روز در جریان است و همان‌طور که خورشید و ماه در جریان است و بر آخر ما جاری است همان‌گونه که بر اوّل ما جاری است.

4. عَنِ الرِّضَا عَنْ أَبِيهِ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ ع إِنَّ رَجُلًا سَأَلَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع مَا بَالُ الْقُرْآنِ لَا يَزْدَادُ عِنْدَ النَّشْرِ وَ الدِّرَاسَةِ إِلَّا غَضَاضَةً فَقَالَ لِأَنَّ اللَّهَ لَمْ يُنْزِلْهُ لِزَمَانٍ دُونَ زَمَانٍ وَ لَا لِنَاسٍ دُونَ نَاسٍ فَهُوَ فِي كُلِّ زَمَانٍ جَدِيدٌ وَ عِنْدَ كُلِّ قَوْمٍ غَضٌّ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ.[4]

امام رضا (ع) از پدرش نقل می‌کند: مردی از امام صادق (ع) می‌پرسد: حالت قرآن چگونه است که هرچه خوانده می‌شود و پخش می‌شود، تازه‌تر می‌شود. امام (ع) پاسخ فرمود: زیرا خداوند قرآن را برای زمان ویژه و مردمانی مخصوص و معین قرار نداد. قرآن در هر زمانی تازه و نو و نزد هر ملتی تا روز قیامت مورد استفاده است.

[1] . بحارالانوار: ج81، ص247

[2] . بحارالانوار: ج۸۹، ص۱۱۵

[3] . بحارالانوار: ج۳۵، ص۴۰۴

[4] . عیون اخبار الرضا: ج2، ص87