آشنایی با شیوۀ آموزشی دوره تدبر انفسی

در شیوه «تدبّر انفسی» شخص به دنبال بررسی معانی الفاظ قرآن یا تفسیر او نیست بلکه به جستجوی آیات قرآن درون جان خود پرداخته و در همان حال تلاوت، از درمان قرآن بهره‌مند می‌شود.

این روش علاوه بر افزایش دوچندان معرفت نسبت به قرآن، موجب انس و رفاقتی تجربه نشده با این حقیقت ملکوتی می‌شود و به این شکل، ما را به نتایجی کاربردی و جدید در زندگی شخصی خود می‌رساند.

جهت آموزش این شیوه، ۱۲ اصل تدبّر انفسی و به خود گرفتن آیات معرفی شده و هر اصل در ضمن هشت بخش، تشریح گردیده است.

در این نوشتار کوتاه سعی شده تا با نگرشی کاربردی و ترویجی ضمن معرفی اجمالی از تدبّر انفسی و آشنایی با ابعاد مختلف آن، اصولی مقدماتی برای بهره مندی از روش تدبّر انفسی معرفی گردد.
این اصول ۱۲گانه در حقیقت راهکارها و توجهات واقعی هستند که منطبق بر موازین و متَّخذ از منابع اصیل اسلامی بوده و کاملاً کاربردی اند و برای عموم تنظیم شده است

تدبر انفسی یعنی به خود گرفتن آیات و یافتن معنای آیه، در جان خود.

تدبر انفسی و به خود گرفتن آیات، تفسیر نیست؛ تطبیق است. تطبیق آیات با وجود خویش! تفسیر به‌رأی نیست؛ جستجوی آیات، در جان خویش است! برای اینکه بتوانی با قرآن ارتباط پیدا کنی و آیاتش را کاربردی بفهمی و منظورش را در جان خودت بیابی، چند اصل را خوب یاد بگیر و راهکارهایش را به خوبی پیاده کن!

همانطور که آیۀ شریفۀ «أَ فَلایَتدبّرونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلی قُلُوبٍ أَقْفالُها» می‌فرماید: تدبّر در قرآن، کار قلب است، نه عقل، پس با قلبت در آیات قرآن تدبّر کن! یعنی اگر قلب قفل باشد، عقل به جایی نمی‌رسد. دل که بسته باشد، چیزی به ذهن نمی‌رسد. پس باید راهی برای باز شدن قفل‌های قلب پیدا کرد. راستی، قلبت قفل است؟! یا وقتی با آیات الهی مواجه می‌شوی، قلبت می‌لرزد؟! تا به سمت قرآن بروی، قلبت باز می‌شود؟ خاصیت نور این است که وقتی به‌سمتش بروی، نورانی می‌شوی و از تاریکی جدا می‌شوی!

اگر دلت باز نشد، استغفار کن! دست به دامن صاحب قرآن شو که مرا راه بده! دستم را بگیر و مرا دور نیانداز! من دوستت دارم و نمی‌خواهم از کلام تو محروم شوم… مرا به قرآن ببخش و دلم را برای فهم آیاتت، باز کن!