شواهد قرآنی اصل دوم

1. یا أَيُّهَا الَّذینَ آمَنُوا آمِنُوا.[1]

ای کسانی که ایمان آوردید، ایمان بیاورید.

وقتی خدای متعال نسبت به مؤمنین می‌فرماید: «ایمان آورید»، یعنی هرچقدر که ایمان داری، کافی نیست و نباید متوقف شوی. مخاطب کلام شخص قرآن، خود تویی. او به تو این کلمات را می‌گوید. پس باید روز به روز بر ایمانت بیافزایی؛ زیرا ایمان دارای مراتب است. پاسخ به این امر قرآن، آن است که در هر مرتبه‌ای از ایمان هستی، به آن قانع نشوی و برای خودت حدی قائل نباشی. بالاتر بیا و رشد کن! 

2. فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِیمِ.[2]

پس هنگامی که قرآن می‌خوانی از شیطان رانده شده به خدا پناه ببر.

وقتی قرآن می‌گوید: به خدا پناه ببر، دارد به تو امر می‌کند. یعنی حقیقت زندۀ قرآن، به تو رو کرده و با شخص تو فرمایشی دارد؛ پس باید امرش را پاسخ دهی. پاسخش این است که بلافاصله جوابش را بدهی و به خدا پناه ببری؛ بگو: “اعوذ بالله من الشیطان الرجیم” بی‌جواب گذاشتن، خلاف ادبِ گفتگو و محاوره است… 

3. وَاذْكُر رَّبَّکَ فِی نَفْسِکَ تَضَرُّعًا وَخِیفَةً وَدُونَ الْجَهْرِ مِنَ الْقَوْلِ بِالْغُدُوِّ وَالْآصَالِ وَلَا تَکُن مِّنَ الْغَافِلِينَ.[3]

ﻭ ﺗﻮ، ﺍی ﭘﻴﺎﻣﺒﺮ، ﻫﺮ ﺻﺒﺢ ﻭ ﺷﺐ، ﻧﺎﻟﺎﻥ ﻭ ﺗﺮﺳﺎﻥ ﻭ ﻧﺠﻮﺍﻛﻨﺎﻥ ﺧﺪﺍ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺩﻝ ﺧﻮﺩ ﻳﺎﺩ ﻛﻦ ﻭ ﺟﺰﻭ ﻏﺎﻓﻠﺎﻥ ﻧﺒﺎﺵ!

مخاطب این آیه کیست؟ قرآن با چه کسی به این صراحت سخن می‌گوید؟ اگر بگویی: مخاطبش پیامبر است، درست گفته‌ای؛ اما همه‌چیز را نگفته‌ای. زیرا درست است که پیامبر، مخاطب اول و اصیل قرآن است، ولی تو نیز که از امت و فرزندان او هستی، مخاطبِ اصیل قرآن هستی.

یعنی اگر قرآن به پیامبر دستوری می‌دهد، تو حقیقتاً مخاطب آن دستور هستی و نباید بگویی: خب این امر که به من ربطی ندارد…! لازم نیست که قرآن، همۀ حرف‌هایش را مثل کتاب‌های علمی و فنی، بیان کند؛ بلکه چون زنده است، با تو گفتگو می‌کند، مثل یک مکالمۀ عادی. گاهی جمع می‌بندد، گاهی فرد می‌گوید، گاهی مستقیم منظورش را می‌رساند و گاهی با کنایه و تعریض… قرآن سخن می‌گوید و تو مخاطب آن هستی!

4. وَلَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَيْکُمْ آیَاتٍ مُّبَییِنَاتٍ وَمَثَلًا مِّنَ الَّذِینَ خَلَوْا مِن قَبْلِکُمْ وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ.[4]

ﻭ بی ﺗﺮﺩﻳﺪ ﺁﻳﺎتی ﺭﻭشنگر ﻭ ﺳﺮﮔﺬشتی ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺩﺭﮔﺬﺷﺘﻨﺪ ﻭ ﭘﻨﺪی ﺑﺮﺍی ﭘﺮﻫﻴﺰﻛﺎﺭﺍﻥ ﺑﻪ ﺳﻮی ﺷﻤﺎ ﻧﺎﺯﻝ ﻛﺮﺩﻳم.

قرآن، برای چه کسانی نازل شده است؟ روی خطاب قرآن با چه کسانی است؟ قرآن برای همه نازل شده است پس روی سخنانش با تو هم هست. و تو هم مانند پیامبر ص مخاطب او هستی اگر اهل تقوا باشی، برای تو رُخ نمایی نموده و پندت می‌دهد. آیا اکنون اذعان می‌کنی مخاطب قرآن هستی؟


[1]. سوره مبارکه نساء: آیه 136

[2]. سوره مبارکه نحل: آیه ۹۸

[3]. سوره مبارکه اعراف: آیه ٢٠٥

[4] . سوره مبارکه نور: آیه ۳۴

مقالات مرتبط

معرفی اصل پنجم: حکمت

1. قرآن حکیم است و بدون دلیل حرف نمی زند؛ پس مرادش را باید پیدا کرد و منظورش را فهمید.
2. فکر نکن آیاتی که می خوانی ارتباطی به تو ندارد. مگر می شود کلام خداوند حکیم بی ارتباط با تو باشد. درحالی که در تک تک آیات با تو دارد سخن می گوید و تو مخاطب خدا هستی.

شواهد قرآنی اصل سوم

إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ یَهْدی لِلَّتي هِیَ أَقْوَم.
قطعاً این قرآن به پایدارترین و استوارترین طریقه و آیین هدایت می‏کند.
2. ذلِکَ الْکِتابُ لا رَیْبَ فیهِ هُدیً لِلْمُتَّقين.
این کتاب، که هیچ شک و تردیدی در آن راه ندارد، هدایت است برای پرهیزکاران.

آیات نمونه برای اصل دوم

1. وَ لا تَرْكَنُوا إِلَی الَّذینَ ظَلَمُوا.
و به کسانی که ستم می کنند، تمایل و اطمینان نداشته باشید و تکیه مکنید.
قرآن با تو صحبت می کند و تو را نهی می کند از اینکه به ظالمان اعتماد کنی و به آن ها میل داشته باشی. کلامش را شنیدی؟ تو مخاطب او هستی پس همین حالا باید به نهی او پاسخ دهی…

آیات نمونه برای اصل سوم

حال این آیات را به خود بگیر. چه می فهمی؟
یا أَيُّهَا الَّذینَ آمَنُوا … لا یَغْتَبْ بَعْضُکُمْ بَعْضاً أَ یُحِبُّ أَحَدُکُمْ أَنْ یَأْکُلَ لَحْمَ أَخیهِ مَیْتا…
ای کسانی که ایمان آوردید، از یکدیگر غیبت ننمایید، آیا یکی از شما دوست دارد که گوشت برادر مرده خود را بخورد؟
وقتی که اخم قرآن نسبت به غیبت را می بینی بین دو راهی هستی که لبخند قرآن را انتخاب کنی یا زیر چتر خشم او بمانی.

توضیح و تشریح اصل دوم

1. در وقت تلاوت آیات نورانی قرآن، درست است که تو قاری گفت وگوی او با پیامبر (ص) هستی ولی مخاطب تمام این کلمات، خود تویی.
2. وقتی کسی با تو سخن می گوید، ولی تو منظورش را نمی فهمی، چه می کنی؟ آیا رهایش می کنی و به سادگی از کنار او و سخنانش رد می شوی؟!

پاسخ

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

رفتن به نوار ابزار