توضیح و تشریح اصل سوم

1. وظیفۀ ذاتی قرآن عزیز، یا بهتر بگوییم کارکرد اصلی حضرت کتاب‌اللّه، هدایت کردن بندگان است. او آمده تا ما را از ظلمت‌ها بیرون آورد و به عالم نور راهنمایی کند تا به خدایی بازگردیم که از برای اوییم. لذا هرچه که قرآن می‌گوید، همه‌اش راهنمایی و نشان دادن راه ملکوت است. تمام آیات قرآن، خطاب هدایتی برای توست تا به مقصد اعلای انسانیت رهنمون شوی.

2. قرآن بزرگوار، در تمام احکام و دستورات خویش، راه و چاه سیرالی‌الله را می‌گوید؛ و در تمام قصه‌ها و داستان‌هایش، شرح حال امروز مخاطب خویش را به تصویر کشیده است تا بتواند به سعادت راه یابد. غرض و هدف او از نقل داستان‌های گذشتگان، بیان تاریخ و تعلیم اطلاعات غیرکاربردی نیست، بلکه همه‌اش راهنمایی مخاطب خویش است به‌وسیلۀ بیان سرگذشت دیگران. مثلاً داستان موسی و فرعون، همین داستان روزمرهٔ زندگی من و توست که گاهی موسی هستیم، گاهی فرعون، گاهی بنی‌اسرائیل، گاهی درباریان مصر و گاهی… قرآن بزرگوار، تمام آیاتش، هدایت است؛ به‌شرط آنکه تو، هدایت‌های قرآن را خطاب به خودت بگیری و با آن راه را پیدا کنی.

3. هدایت‌گری قرآن عزیز، منحصر در راهنمایی ظاهری و نشان دادن راه از بی‌راهه نیست. قرآن بزرگوار، یک نسخه خالی نیست؛ بلکه، خودش هدایت است و داروست؛ بلکه شفاست. آیات هدایت‌گرش، درمان دردهای جان من و توست. مرهمش را باید با شفقت بر دل گذاشت و از هدایت و دست‌گیری‌اش بهره برد. خودت را که مخاطب آیاتش بدانی، جانت هدایت می‌شود و بدون آنکه کار خاصی بکنی، از برکات و آثارش، نور می‌گیری و پیش می‌روی!

4. قرآن یعنی اهداف خلقت، رسالت انبیا، قابلیت وجودی ما؛ قرآن یعنی اینکه ائمه در عالم ارضی برای هدایت ما تشریف آوردند. حقیقت قرآن ائمه علیهم السلام هستند و این چهارده نور در این عالم نازل شدند.امّا وظیفه‌شان چیست؟ هُدیً لِلنَّاس؛ آمده‌اند که مردم را هدایت کنند. این قرآن، قابلیت وجودی من و شماست. عقب‌ماندگی‌های معنوی ما برمی‌گردد به عدم معرفت و شناخت از خودمان به قرآن، که این‌همه به آن عظمت بخشیده شده؛ ماه مبارک رمضان که این‌همه عظمت به آن بخشیده شده برای این است که قابلیت وجودی ما را مطرح می‌کند، آنهایی که سستی در نماز می‌کنند، الآن وقت بسیار خوبی است که نمازهایشان را درست کنند، صورت به خاک بمالند و از خدا عذرخواهی کنند.