شواهد قرآنی اصل اول

خدای متعال، قرآن کریم را در جای‌جای آیاتش، به عنوان یک موجود زنده که آثار و افعالی دارد معرفی می‌کند و بسیاری از کارها را مستقیماً به شخص او نسبت می‌دهد، مثلاً:

1. اِنَّ هَذَا ٱلقُرءَانَ یَهدِی لِلَّتِي هِیَ أَقوَمُ.^[1]

قرآن خودش، شخص است، یک موجود الهیِ نورانی است که کارش هدایت است و این کتاب، صورت مکتوب آن حقیقت زنده و نورانی است.

2. کِتَابٌ فُصِّلَتْ آیَاتُهُ قُرْآنًا عَرَبِيًّا لِّقَوْمٍ یَعْلَمُونَ * بَشِیرًا وَنَذِیرًا فَأَعْرَضَ أَکْثَرُهُمْ فَهُمْ لَا یَسْمَعُونَ.[2]

ﻛﺘﺎبی ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺁﻳﺎﺗﺶ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺭﻭشنی [ﺑﻪ ﺯﺑﺎنی] ﻓﺼﻴﺢ ﻭ ﮔﻮﻳﺎ ﺑﺮﺍی ﻣﺮﺩﻣﻰ ﻛﻪ ﺍﻫﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻭ ﺁﮔﺎهی ﺍند ﺑﻴﺎﻥ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. [قرآن کتابی] ﻣﮋﺩﻩ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﻭ ﺑﻴﻢﺩﻫﻨﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﻭلی ﺑﻴﺸﺘﺮ ﺁﻧﺎﻥ [ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺩﺭﻳﺎﻱ ﻣﻌﺎﺭﻑ] ﺭﻭی ﮔﺮﺩﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﮔﻮﺵ [ﺟﺎﻥ] نمی‌شنوند.

 قرآن شخصی زنده است که بشارت می‌دهد و تنذیر می‌کند. هنگامی که تو کاری نیکو انجام می‌دهی، قرآن از کار تو خوشحال می‌شود. زمانی که تو مرتکب خطایی می‌شوی، قرآن از تو ناراحت می‌شود. قرآن یک کتاب نیست؛ یک حقیقت زنده است که با تو کار دارد. قرآن آیینة خود ماست وقتی که به آیینه نگاه می‌کنی زیبایی‌ها و زشتی‌های خود را می‌بینی اگر زیبا بود خوشحال می‌شود و اگر زشت بودی خودت را درست می‌کنی. بشیر و نذیر بودن قرآن یعنی جایی که قرآن حقیقت خودت را نشان تو می‌دهد.

[1]. سوره مبارکه إسراء: آیه ۹

[2] سوره مبارکه فصلت: آیه ۳ و ۴